Daan heeft, in navolging van Sam, de waterpokken nu ook te pakken. En niet te zuinig ook! Bij Sam bleef het aantal blaasjes nog redelijk beperkt, maar Daan is van boven tot onder helemaal bedekt. Zelfs plaatsen als zijn tong, zijn edele delen en zijn voetzolen hebben ze weten te vinden. En Daan? Die vind het allemaal niet zo leuk. In slaap komen lukt bijna niet, want dan moet hij op z’n bultjes gaan liggen en dat jeukt als de ziekte natuurlijk. Om het jeuken wat te verzachten smeren we Daan wel in met een goedje en dat vindt hij dan wel weer lekker, want het verzacht de jeuk en de pijn wat.
Hopelijk is Daan er snel vanaf (en wij ook), want hij heeft echt geen idee wat hem overkomt en wij kunnen onze knul van 15 maanden dat ook niet uitgelegd krijgen.
Helaas zit het er weer op. Wij zijn afgelopen vrijdag al teruggekomen, maar Sam mocht van opa en oma nog een paar nachtjes blijven en is vandaag met Jolanda en Vincent mee naar huis komen rijden.
Ondanks het weer hebben we enorm genoten afgelopen week. Wij zaten lekker in een chalet op loopafstand van de kampeerplaats van Wim en Marian. Sam maakte er een dagtaak van om op zijn (regen)laarsjes heen en weer te lopen tussen beide locaties. “Sam even weg.” en daar ging hij weer.
Helaas had Sam de waterpokken en dus mocht hij niet het zwembad in. Daan daarentegen heeft meerdere malen in het (nieuwe) zwembad rondgedobberd. Sam mocht dan mee op fietstocht, dus ook hij heeft zich geen moment verveeld. En wat niet weet….
Later zullen nog wel de foto’s volgen. Voor nu is het weer zaak terug te keren naar de alledaagse bezigheden. En vooral Sam heeft het daar vaak moeilijk mee na een vakantie.
Marjolein liep al geruime tijd met de wens rond en afgelopen week hebben we het uiteindelijk gedaan: we hebben een bolderkar gekocht!
Geen nieuwe, maar een mooie tweedehandse. In lekkere fleurige kleuren en voorzien van mooie luchtbanden. Ook heeft de vorige eigenaar een mooie uitbreiding aan de bolderkar gemaakt, waarin je een hoop spullen kunt stoppen. Makkelijk als we op stap gaan want dan kan daar al het kinderbaggagespul in.
En Sam en Daan? Die maakt het niets uit hoe dat dat ding eruit ziet. Rijden in een bolderkar is gewoon GAAF!
Sam heeft afgelopen weekend een mooi kunstwerk gemaakt voor oma Roos. In het filmpje hieronder is te zien hoe de meester te werk is gegaan…. met een beetje hulp van pa en ma uiteraard
Daan is afgelopen woensdag weer op keuring geweest. Alles was goed en er waren verder geen op- en aanmerkingen. Hij heeft verder weer een tweetal prikken gehad:
BMR: vaccin tegen Bof, Mazelen en Rodehond
Men C: vaccin tegen Meningokokken C
Van het eerste vaccin kon Daan meteen last krijgen. De tweede kon binnen vijf tot tien dagen zorgen voor bijverschijnselen. Tot op heden is het beperkt gebleven tot wat verminderde eetlust en een verhoogde vermoeidheid. Nog wat meetgegevens voor de statistieken:
Er is op de server waar deze site staat het een en ander gewijzigd in de afgelopen weken. Daardoor (en om andere redenen) is het niet meer mogelijk gebleken het fotoalbum te activeren. Ik ben er druk mee bezig om het boeltje weer op rolletjes te krijgen, maar het werkt nu dus even niet.
Afgelopen vrijdag zijn we benaderd door de eigenaren van Mickey. Mickey is bij hun zaterdagmiddag uit de buitenvoilère ontsnapt en uiteindelijk dus zondagochtend tegen onze achterruit aangevlogen.
Zaterdagochtend zijn ze langsgekomen om te kijken of Mickey inderdaad wel hun vogel was. Maar aangezien zij in de Poolster wonen en de tijden waarop de vogel vermist raakte en gevonden werd wel heel erg dicht bij elkaar liggen, kon het bijna niet anders dan dat dit hun vogel was.
Zeer blij met het terugvinden van hun vogeltje (10 jaar oud), werden wij ‘beloond’ met een mooie bos bloemen en de mededeling dat we gebeld worden als ze weer een nestje hebben. En dan mogen we een klein Agapornisje uit komen zoeken.
In ieder geval zijn wij heel erg blij dat deze mensen hun geliefde vogel weer terug hebben.