Met pijn in ons hart hebben wij zaterdag ‘onze’ Misha teruggegeven aan Marco en Diana van Toka Kilima. Een van de redenen voor zijn vertrek is, dat wij doorhadden dat Misha bij ons een hoop te kort kwam. En dan vooral (positieve) aandacht en rust. Twee dingen waar hij echt veel behoefte aan heeft. Helaas hebben wij hem dat niet kunnen bieden, zeker na de geboorte van Daan niet meer. Aandacht delen vond Misha niet leuk. Voordat Daan er was kon hij zich schikken in zijn rol van aandacht delen met Sam. Maar nog minder aandacht vond hij aantoonbaar niet leuk.

Wij hopen dan ook van harte dat Marco en Diana voor Misha een leuk tehuis vinden, waar hij alle aandacht krijgt, die hij graag wil hebben en ook verdient te krijgen. Het is een enorm lieve hond en daarom doet het ons ook veel verdriet dat hij weg is. We hebben hem met veel plezier en liefde grootgebracht. Hopelijk kunnen zijn nieuwe baasjes dit karweitje afmaken en beleven ze nog heel veel plezier aan Misha.

Dag kleine dondersteen! Het gaat je goed!!!

We zijn nu ongeveer 10 weken verder en de resultaten van de ingreep zijn goed zichtbaar. Zoals verwacht is het enthousiasme van Misha een stukje getemperd. Uiteraard vliegt hij nog steeds het huis door als er voor op straat een hond loopt. En ook is hij nog steeds even enthousiast als Marco weer terugkomt van z’n werk of als er bezoek komt. Maar het happerige en knagerige is er gelukkig af. Nu het weer wat druileriger wordt, zit ook Misha iets minder lekker in z’n vel dan wanneer de zon schijnt. Zeker Sam heeft er zijn voordeel mee, want die wordt minder besprongen dan voorheen en kan eindelijk zonder problemen door huis rennen.

Al met al zijn wij zeer tevreden en Misha ziet er zeker niet ontevredener uit.

“Eindelijk!” Moet ook Misha gedacht hebben toen zijn lampenkap af mocht. Eindelijk kon hij weer eens ongegeneerd aan zijn zaakie likken, zijn poten in z’n nek leggen en op z’n achterpoten kauwen. Zowel voor Misha als voor ons is het nu prettig dat die bak eraf is. Het constante gebots tegen tafels, stoelen, kozijnen, mensen etc. is gelukkig voorbij.

Het herstel is allemaal goed verlopen. Er zijn geen complicaties opgetreden, uitgezonderd dan dat Misha zich af en toe geen raad wist met die kap op z’n hoofd.

Grappig detail is wel, dat we Misha hebben laten behandelen om zijn enthousiasme wat te temperen, maar dat Misha op dit moment drukker dan ooit is. Vooral Sam heeft daarmee te maken. Als hij op de grond ligt springt en kruipt Misha over hem heen. En als de baas even niet kijkt gaat hij op z’n hoofd zitten

… is altijd nog beter dan happen naar de baas, maar liever allebei niet.

Om te voorkomen dat Misha z’n wond openlikt, hebben we verschillende dingen uitgeprobeerd. Zo heeft Misha een luier aangehad. Ook een shirtje van Daan omgekeerd over z’n kont. Ook hebben we de tuinbroek van Daan bij Misha aangetrokken.

Niets van die oplossingen mocht baten, want na wat gefrummel en gefrunnik was het hulpmiddel al snel van de kont afgezakt en kon Misha heerlijk aan z’n zaakje zitten. Marco is toen naar de dierenarts gereden om een mooie lampenkap te halen. Misha vond dit natuurlijk zeer spannend, maar na verloop van tijd toch wel irritant. Maar alles beter dan een open/ontstoken wond zullen we maar zeggen.

We hebben wat (lachwekkende) foto’s gemaakt van Misha met zijn verschillende hulpmiddelen aan. Proberen we zo snel mogelijk online te zetten.

Vandaag was het zover en hebben we Misha weggebracht naar de dierenarts voor de operatieve castratie. Er waren wat aanloopproblemen bij de opname, maar na de (terug)komst van Marjolein werd Misha rustig en kon deze zonder problemen aan het infuus gelegd worden. Wel werd ons geadviseerd aanwezig te zijn bij het ontwaken van Misha.

Rond 11.30 werd het sein “operatie geslaagd” gegeven en moest Marjolein in alle haast terug om Misha op te halen. Gelukkig was daar de helpende hand (= auto / oppas) van (groot)ouders Van der Made. Misha was lekker suffig en kon zonder problemen mee.

Enige tijd geleden hebben wij Misha chemisch laten castreren. Dit om uit te testen wat het effect daarvan op zijn gedrag zou zijn. Al zeer snel bleek dat dit een zeer gunstige uitwerking had. De top was eraf zeg maar. Hij hapte niet meer constant in/naar langslopende handen en voeten, hij speelde liever met Sam, de speeltjes van Daan bleven onaangeroerd liggen i.p.v. kapot op z’n kussen.

Al met al werd Misha er een heeeel stuk rustiger op. De typische basenji-streken bleven uiteraard. En gelukkig maar, want anders hadden we net zo goed een schoothondje kunnen nemen. Het karakter is genetisch bepaald en wordt niet beinvloed door testosteron inperkende maatregelen als (chemische) castratie. Wel wordt bepaald (hyper)actief/agressief gedrag afgetopt. En zo dus ook bij Misha.

Met deze resultaten in het achterhoofd hebben we besloten de dierenkliniek te bellen om Misha operatief te laten castreren.

Marco is vandaag met Misha naar de dierenarts geweest om (eindelijk) Misha’s jaarlijkse shotje te halen. Nu kan hij er weer een jaartje tegenaan, althans tegen de verschillende ziektes dan. In vergelijking met de vorige keer hield Misha zich groot. Er kwam geen enkel geluidje uit hem toen de spuit in z’n achterste gestoken werd. Dat was vorig jaar wel anders. Toen konden de mensen in de nabijgelegen wijk genieten van een serenade in C.

Naast het prikje heeft Misha ook een neusdruppel gehad tegen kennelhoest. Nu kunnen Marco en Misha weer met een gerust hart naar cursus gaan! Verder heeft Misha nog een klein APK-tje gehad. Tandjes kijken, hartje luisteren, buikje voelen etc. etc. En hij is goedgekeurd. Kon ook bijna niet anders.