Vrijdag was het dus zover en mocht Sam voor het eerst naar school. De hele week had Sam al lopen ‘zeuren’ over dat hij naar school wilde. Eindelijk konden we hem dus blij maken. En dat hebben we geweten….Toen we om 13.30u het lokaal binnengingen, gooide Sam meteen zijn jas uit en rende naar het speelgoed. Totaal geen aandacht meer voor pa en ma. Wij hebben nog wat uitleg gekregen en wat formuliertjes om in te vullen en zijn tegen twee uur richting huis gegaan.
Niet dat we verwacht hadden dat Sam in huilen uit zou barsten, maar een zwaaitje was toch leuk geweest. Sam’s reactie op ons vertrek was meer van “Ja, doei!”, terwijl hij niet in onze richting keek.
Om 15.30u mocht Sam weer opgehaald worden, dus wij stonden netjes op tijd klaar bij de buitendeur. De deur ging open en een aantal kinderen kwamen richting (groot)ouder gestormd, blij om naar huis te gaan. Eenmaal binnen kregen de rest van de ouders de nodige aandacht van hun kroost. Sam had echter helemaal geen aandacht voor zijn pa en ma en wilde alleen maar spelen.
Nadat we hem uiteindelijk toch in zijn jas hadden gehesen, konden we richting huis gaan. Maar niet voordat Sam een traktatie mocht ontvangen van Dennis, die zondag zijn derde verjaardag ging vieren. Na een lieve ‘gefeliciteerd Dennis’ kreeg Sam een bekertje met snoepjes erin en trots als een pauw liep hij daarmee naar buiten.
Sindsdien heeft Sam alleen nog maar zin om naar school te gaan. Een heel goed teken dat hij het fantastisch heeft gevonden. Ook volgens zijn juffrouwen had Sam zich voorbeeldig gedragen. Hopelijk blijft dit zo!
Dit jaar moest Sam er weer aan geloven en voor Daan was het de eerste keer: carnaval. Waar Sam het vorig jaar nog wel kon waarderen, moest hij dit jaar niets hebben van al dat verkleden. Zeker met de optocht weigerde hij een mooi pak aan te trekken. Daan daarentegen vond het allemaal wel best en voelde zich prima thuis tussen al het andere verkleedde volk. Waar Daan bij de optocht alles heel mooi en interessant vond, had Sam meer de aandacht voor snoepjes en tractoren. Aan het eind was hij zelfs zo moe dat hij in de buggy lag te slapen.
De volgende dag mochten ze allebei weer hun carnavalspak aan en Sam was zowaar iets gewilliger. Als een echte indiaan heeft hij de hele dag rondgelopen. We mochten zelfs nog een leuke fotoserie maken van beide heren. Morgen is er nog de kinderoptocht en daar mogen ze samen met Marjolein naar toe. Afwachten maar of ze verkleed of niet willen….
Er zijn ook weer een hoop foto’s gemaakt. Daarvoor mag je in het fotoalbum kijken.
De heertjes zijn afgelopen week lekker met z’n tweetjes in bad gegaan. Voor Marjolein wel net zo gemakkelijk, die twee badsessies in een. Samen spelen is vooral voor Daan erg leuk, je ziet ook zijn enthousiasme. Sams zijn reactie daarentegen is zoals altijd wanneer Daan druk om hem heen aan het bewegen is…. een heerlijk ongeinteresseerde “nie meer leuk”.
Althans, dat is wat wij Sam iedere keer weer wijs proberen te maken. Maar vanavond had Sam iets anders in gedachten. Wij zaten beneden TV te kijken en hoorden wat gestommel boven. Maar eigenlijk hoorden we niets raars en na enkele tellen was het ‘rumoer’ over. Toen Marjolein uiteindelijk boven kwam, zagen we waar het gestommel vandaan kwam:
Na even goed erom gelachen te hebben, hebben we Sam richting zijn echte eigen bed vervoerd. Daar is hij netjes verder gegaan met slapen.
Sam heeft het al een aantal keren eerder sporadisch eens gevraagd, maar gisteren was het een topdag. Zeker een keer of acht heeft hij gevraagd: “Sam potje plassen?”. En uiteraard waren wij er als de kippen bij om Sam op het potje te zetten. Alle keren heeft Sam een donatie aan de pot gedaan. Natuurlijk is Sam bedolven onder de complimentjes . De donaties zijn met veel gezwaai (”Daaag plasje!”) verdwenen in het toilet.
Maar het bleef deze keer niet alleen bij een plasje. Ook heeft hij een keer gepoept op het potje. Klein bijverschijnseltje was alleen dat Sam niet bleef zitten. Het is natuurlijk nogal eng als er zo’n hoopje aan je billen blijft bengelen. En dus ging Sam met dat hoopje poep aan zijn kont door de woonkamer lopen. Geen probleem overigens, want Marjolein was erbij om de ’schade’ te herstellen.
Het begin is gemaakt en we hopen dat er nog veeeele van deze dagen zullen volgen. Op naar de algehele zindelijkheid!
En we zijn weer terug van vakantie! Het was echt extreem genieten alle dagen. We hebben alle dagen lekker rustig aan gedaan, zoals het ook hoort wanneer je van huis bent. Maandag tot groot plezier en genot van Sam pizza gegeten. Ook hadden we het fondueset van huis meegenomen, dus dinsdag kaasfondue en woensdag vleesfondue. En donderdag hebben we nog frietjes gehaald, nadat Sam een klein uurtje in het klauterparadijs had gespeeld.
Sam en Daan hebben het geweldig gevonden dat we iedere dag naar het zwembad gingen. Vooral Sam had zich daar al lang op verheugd. Het golfslagbad en zeker ook de (lange) waterglijbaan waren zijn favorieten. Daan vond het gewoonweg heerlijk. Wij hadden van tevoren geen idee hoe hij op het zwembad zou reageren, omdat we nog nooit met Daan in een zwembad waren geweest. Maar alsof het een alledaags ritueel was, ’sprong’ meneer het water in en badderde bij het leven.
Ook zijn we nog naar cactuswereld geweest, zoals we eigenlijk ‘traditioneel’ ieder jaar doen. En we moesten volgens traditie natuurlijk weer een ‘klein’ cactusje mee naar huis nemen. En omdat we ieder jaar terugkomen, zijn we vanaf nu opgenomen in hun vasteklanten-bestand. Dat is best raar als je meer dan 100 kilometer van een winkel af woont.
De laatste dag zijn we voor het vertrek nog even door de kinderboerderij gelopen. Sam vond het zoals gewoonlijk allemaal weer mooi al die beesten. Maar het mooiste had hij al dagen zien staan: Laktor! (geen lakol meer dus). De meeste tijd heeft Sam bij de tractor doorgebracht met veel ooooh’s en aaaah’s. Hij genieten, wij genieten. En Daan? Die vond alle beesten evel leuk en dat was wederzijds. Op een gegeven moment werd hij zelfs bedolven onder twee schapen en een geitje. Na de kinderboerderij heeft Sam nog het beloofde ijsje mogen eten. En dat hebben we geweten. Hij zat letterlijk van top tot teen onder de chocola en roomijs. Da’s pas genieten!
Al met al een geweldig weekje en wij hebben nu al weer zin in volgend jaar!
Een aantal maanden geleden wisten we te melden dat Marco een foto van Sam ‘op de lakol’ had ingezonden voor de (zomer)fotowedstrijd van www.ikvader.nl. En wat schetste onze verbazing na thuiskomst uit Reuver? De foto van Sam heeft de bronzen medaille gewonnen!
Het Jurycommentaar:
‘Kinderen kunnen heel leuk poseren, maar een foto verliest er vaak kracht door. Hier hebben we te maken met een ‘onverwacht’ gevangen moment en als vader van zonen herken ik de machtige blik in de ogen van deze kid. Stoer, machtig, plezier. Hoe groot een klein kind zich kan voelen, dat zie je hier mooi in terug. Een echte Binky Toy.’
En leuk meegenomen:
Vader Marco wint de derde prijs: een jaarabonnement op Best Life, het lifestyle blad voor de man met veel verhalen en reportages over relaties & vrouwen, werk, gezondheid, psyche, vrije tijd, vaderschap, geld, inspiratie.
Na een eerder goed verlopen test leek het ons wel een geschikt moment om Sams ledikant in te ruilen voor een groot bed. Nu hadden we nog steeds het oude bed van tante Tanja op zolder staan, dus dat kwam mooi uit. ’s Avonds tussen thuiskomst en etenstijd het bed van zolder gehaald en in elkaar gezet. Beddengoed en dekbed waren al gewassen. Bedje fris opgedekt en Sam mocht komen!
Na de aanblik van het bed was Sam door het dolle heen. Al zijn knuffels werden uit alle hoeken getrokken en op het bed gegooid. Verschonen, piama aan en tanden poetsen hoefden voor Sam allemaal niet meer. Slapen in het ‘klote bed’ was wat hij wilde. Na het tanden poetsen wist hij niet hoe snel hij richting zijn bed moest rennen. Slaapzak aan, verhaaltje voorlezen en daaag papa. ‘Sammie slapen’.
Hij heeft het heel netjes gedaan. Is netjes in zijn bed blijven liggen gedurende de nacht. ’s Ochtends toen Marjolein hem uit bed wilde gaan halen, zat Sam lekker te spelen op zijn bed. Dus ook dit is prima verlopen! Zo lang als Sam in zijn kamer blijft, is alles OK. Hij kan sowieso niet naar beneden of naar zolder, want daar zitten traphekjes, maar het is toch wel prettig te weten dat Sam lekker op zijn kamer blijft (spelen), totdat mama hem komt halen.
Vrijdag was het dus zover en mocht Sam voor het eerst naar school. De hele week had Sam al lopen ‘zeuren’ over dat hij naar school wilde. Eindelijk konden we hem dus blij maken. En dat hebben we geweten….Toen we om 13.30u het lokaal binnengingen, gooide Sam meteen zijn jas uit en rende naar het speelgoed. Totaal geen aandacht meer voor pa en ma. Wij hebben nog wat uitleg gekregen en wat formuliertjes om in te vullen en zijn tegen twee uur richting huis gegaan.
Niet dat we verwacht hadden dat Sam in huilen uit zou barsten, maar een zwaaitje was toch leuk geweest. Sam’s reactie op ons vertrek was meer van “Ja, doei!”, terwijl hij niet in onze richting keek.
Nadat we hem uiteindelijk toch in zijn jas hadden gehesen, konden we richting huis gaan. Maar niet voordat Sam een traktatie mocht ontvangen van Dennis, die zondag zijn derde verjaardag ging vieren. Na een lieve ‘gefeliciteerd Dennis’ kreeg Sam een bekertje met snoepjes erin en trots als een pauw liep hij daarmee naar buiten.
carnaval. Waar Sam het vorig jaar nog wel kon waarderen, moest hij dit jaar niets hebben van al dat verkleden. Zeker met de optocht weigerde hij een mooi pak aan te trekken. Daan daarentegen vond het allemaal wel best en voelde zich prima thuis tussen al het andere verkleedde volk. Waar Daan bij de optocht alles heel mooi en interessant vond, had Sam meer de aandacht voor snoepjes en tractoren. Aan het eind was hij zelfs zo moe dat hij in de buggy lag te slapen.
was zowaar iets gewilliger. Als een echte indiaan heeft hij de hele dag rondgelopen. We mochten zelfs nog een leuke fotoserie maken van beide heren. Morgen is er nog de kinderoptocht en daar mogen ze samen met Marjolein naar toe. Afwachten maar of ze verkleed of niet willen….
. De donaties zijn met veel gezwaai (”Daaag plasje!”) verdwenen in het toilet.
aan je billen blijft bengelen. En dus ging Sam met dat hoopje poep aan zijn kont door de woonkamer lopen. Geen probleem overigens, want Marjolein was erbij om de ’schade’ te herstellen.
En we zijn weer terug van vakantie! Het was echt extreem genieten alle dagen. We hebben alle dagen lekker rustig aan gedaan, zoals het ook hoort wanneer je van huis bent. Maandag tot groot plezier en genot van Sam pizza gegeten. Ook hadden we het fondueset van huis meegenomen, dus dinsdag kaasfondue en woensdag vleesfondue. En donderdag hebben we nog frietjes gehaald, nadat Sam een klein uurtje in het klauterparadijs had gespeeld.
Sam en Daan hebben het geweldig gevonden dat we iedere dag naar het zwembad gingen. Vooral Sam had zich daar al lang op verheugd. Het golfslagbad en zeker ook de (lange) waterglijbaan waren zijn favorieten. Daan vond het gewoonweg heerlijk. Wij hadden van tevoren geen idee hoe hij op het zwembad zou reageren, omdat we nog nooit met Daan in een zwembad waren geweest. Maar alsof het een alledaags ritueel was, ’sprong’ meneer het water in en badderde bij het leven.
De laatste dag zijn we voor het vertrek nog even door de kinderboerderij gelopen. Sam vond het zoals gewoonlijk allemaal weer mooi al die beesten. Maar het mooiste had hij al dagen zien staan: Laktor! (geen lakol meer dus). De meeste tijd heeft Sam bij de tractor doorgebracht met veel ooooh’s en aaaah’s. Hij genieten, wij genieten. En Daan? Die vond alle beesten evel leuk en dat was wederzijds. Op een gegeven moment werd hij zelfs bedolven onder twee schapen en een geitje. Na de kinderboerderij heeft Sam nog het beloofde ijsje mogen eten. En dat hebben we geweten. Hij zat letterlijk van top tot teen onder de chocola en roomijs. Da’s pas genieten!
