Sam wilde zondag graag zijn middagslaapje in ‘papa bed’ doen. Met het oog op ons midweekse uitstapje in december leek het ons wel verstandig Sam te laten wennen aan een ‘klote’ bed. Zo trots als een pauw ging Sam liggen met uiteraard zijn Simba in zijn handen. Dekbed er overheen, gordijnen dicht, deur dicht en welterusten Sam.
Enkele uren later lag Sam nog steeds lief in bed. Hij was al wel wakker, maar had nog totaal geen aanstalten gemaakt het bed te verlaten. De eerste ‘grote bed’-test heeft Sam dus met vlag en wimpel gehaald.
Na Daan was Sam aan de beurt. Tijdens het vorige bezoekje van Sam aan het consultatiebureau had de arts bij Sam kenmerken van een lui oog geconstateerd. Omdat hij niet zeker kon zijn of dit eenmalige afwijking was of constant, moest Sam nu terugkomen op controle. En het resultaat is het volgende verhaaltje dat op het verwijsbriefje naar de huisarts staat:
Verschil in pupilgrootte; rechts pupil groter. Reageren allebei goed op licht, dan geen verschil meer zichtbaar. Herstelbeweging naar binnen bij afdekken (ghb). Fysiologisch? Volgbewegingen normaal. Graag verwijzing naar orthoptist i.v.m. gevonden afwijking en pos. familie anamnese.
Het lijkt erop alsof Sam dus een lui oog heeft. Afwachten wat de huisarts hierover te melden heeft. To be continued…..
Sam is de afgelopen dagen niet helemaal het mannetje geweest wat hij normaal wel altijd is. Afgelopen zaterdag en zondag kampte hij met koorts tot zelfs boven de 40 graden. Gelukkig ging deze koorts stilaan over. En toen we dachten dat Sam er vanaf was, begon hij wat lichte uitslag te krijgen. Gelukkig zijn het symptomen van een vrij onschuldige (kinder)ziekte genaamd de zesde ziekte.
De Zesde ziekte, ook wel driedaagse koorts genoemd, is een kinderziekte die niet helemaal zo onschuldig is als de vijfde ziekte, maar toch nog vrij ongevaarlijk.
De Latijnse benaming is exanthema subitum of roseola infantum. De ziekte wordt veroorzaakt door het humaan herpesvirus type 6, een virus dat verwant is aan de verwekker van de koortslip en van genitale herpes. In tegenstelling tot deze andere virussen geeft de verwekker van zesde ziekte geen terugkerende problematiek.
De ziekteverschijnselen bestaan uit een vrij plots optredende, enige (meestal 3 tot 5) dagen durende hoge koorts, (39 tot 40,5 °C), meestal zonder duidelijke lokaliserende symptomen zoals oorpijn of een zere keel. De koorts zakt dan vrij abrupt waarna het kind een uitslag ontwikkelt. Soms gaat de uitslag gepaard met keelontsteking, oorontsteking en/of vergroting van de lymfeklieren in hals en nek. Zodra de koorts zakt verschijnen de rozerode tot paarse vlekjes over het gehele lichaam, maar met name op de romp. Het kind hoeft geen erg zieke indruk te maken en een koortswerend middel zoals paracetamol is meestal reeds voldoende. Meer is er trouwens niet aan te doen, de ziekte geneest vanzelf.
En zoals in de laatste zin al gesteld wordt, geneest de ziekte vanzelf. En zo (gelukkig) ook bij Sam.
En zo gebeurt er een tijdje niet echt veel spraakmakends met een kind en zo gebeurt er ineens een hele hoop. Al wat dagen was Daan de beweging aan het maken, maar vandaag ging hij voor het eerst serieuze pogingen doen zichzelf in een rechte lijn te verplaatsen naar waar hij heen wil. Check de video maar:
Misha en Sam zijn zich niet bewust van het knappe werk dat Daan onder hun ogen aan het verrichten is ;). Nog even en hij raast het hele huis door. Moeders gaat het druk krijgen, hahaha.
Het is kermis in Oosterhout. Gisteren mocht Sam al heel even in een draaimolen toen hij met pa en ma zijn nieuwe schoenen ging halen. Vandaag mocht dit festijn nog eens dunnetjes overgedaan worden.
Nadat Marjolein de muntjes van de draaimolen had gekocht, vroeg zij Sam of hij mee wilde rijden. “Neej.” kwam er uit Sam’s mond. Hmmm, da’s niet zo mooi (voor de net gekochte muntjes). Na enig aandringen wilde Sam dan wel een rondje draaien, maar dan wel met ma erbij.
De kermis is dus nog niet zijn favoriete tijdsbesteding. Misschien heeft hij dat wel van pa meegekregen. Ook niet echt een kermisbeest…. Ach, volgend jaar is het weer kermis en is Sam weer een jaartje ouder. Proberen we het dan gewoon weer!
Vandaag maar weer eens op stap geweest voor nieuwe schoenen voor Sam. Dat mocht onderhand wel eens! Vorig jaar november hebben we zijn huidige schoenen gekocht en ze begonnen al aardig te slijten.
Aangekomen bij de schoenenwinkel werden Sam’s voeten netjes opgemeten en kwamen we tot de conclusie dat zijn huidige schoenen nog goed waren. Althans de maat dan. Sam bleef op 24 steken, weliswaar iets dichter richting de 25 dan verleden november.
Toch mocht Sam zo vlak voor zijn verjaardag een mooi paar nieuwe schoenen, maatje 25, uitzoeken. Dan komt hij in ieder geval mooi voor de dag en kan hij weer een tijdje doorstappen. Nu maar hopen dat die befaamde groeispurt van de voeten uitblijft. Geleidelijk aan groeien is beter voor de portemonnee.
Na het shoppen kwamen we langs de oudhollandsche kermis gelopen. Sam mocht een rondje draaien in de draaimolen. Met gematigd enthousiasme ‘onderging’ Sam het festijn genaamd kermis. Maar de eerste keer is altijd spannend. Wellicht morgen meer lol als hij met Daan, ma en oma op stap gaat.
Sam had al een aantal dagen last van rode huid. Wij dachten dat het een lelijke muggenbeet was. Zelfs toen het een lelijke vlek werd, want het kan toch zijn dat het afweersysteem van kinderen er nog niet op berekend is. Het leek allemaal goed te gaan, totdat diezelfde vlek ergens anders op zijn lichaam begon te ontstaan. Toch maar eens langs de huisarts.
Vanochtend had mams een afspraak gemaakt en de huisarts was er al heel snel uit: krentenbaard. [URL=nl.wikipedia.org/wiki/Krentenbaard]Krentenbaard[/URL]?? Tsja, een soort van bacteriële infectieziekte (Marco noemt het schimmel). Sam heeft bestrijdingsmiddel gekregen in de vorm van een smeerbaar goedje. Als alles goed is dan moet het vanzelf wegtrekken. Zo niet dan mogen we terug naar de huisarts en krijgt Sam een kuurtje.
Op de internetsite www.ikvader.nl hebben ze nu de vakantiefoto wedstrijd. Papa Marco heeft een foto van Sam erbij gezet. Natuurlijk mogen jullie daar op stemmen. Maar kijk vooral ook naar de andere inzendingen. Er staan best leuke foto’s bij, maar jammergenoeg ook foto’s die helemaal niets met vakantie te maken hebben.
Zo! Daar zit je dan als 22 maanden jonge knul op de stoel van de tandarts. Met grote stoere papa mee, dat dan weer wel. Maar toch… die man in die witte jas is onbekend en heeft van die rare apparaten in z’n kamer staan.
Even wat voorgeschiedenis: Sam had al enige tijd last van ‘aanslag’ op zijn voortanden op de onderkaak. Aangezien wij geen idee hadden wat dit kon zijn én het niet weg te poetsen viel, besloten we toch maar een bezoekje aan de tandarts te brengen. Op zich wel vroeg om nu al met een kind langs de tandarts te gaan, maar beter een keer te veel en iets te vroeg dan dat we te laat zijn en zijn melkgebit verknald is.
Eenmaal aangekomen bij de tandarts vermaakte Sam zich uitstekend. Spelen met lego, boekje lezen, beetje bij papa leunen. Toen we aan de beurt waren mocht Sam op de grote stoel. Hij vond het wel spannend en wilde niet altijd zijn mond open houden. De tandarts heeft even gekeken en moest Sam complimenteren met zijn mooie setje tanden en kiezen.
Overigens, de aanslag die op Sams voortanden zit is tandsteen. Tandsteen bij een jochie van twee? Jawel, het is gewoon mogelijk. Het ligt niet zozeer aan het poetsen, maar meer aan het feit dat Sam waarschijnlijk een speekselvorming heeft die stimulerend is voor de aanmaak van tandplak en dus tandsteen. Schadelijk? Nee hoor. Het kan helemaal geen kwaad. Echt schadelijk is het pas bij het grote mensen gebit en vanaf een bepaalde leeftijd. Wel kan Sam gevoelig tandvlees hebben/krijgen, maar dan moeten we maar wat rustiger aan poetsen.
Met een speeltje op zak en een nieuwe controle in december in het vooruitzicht zijn pa en Sam weer huiswaarts gegaan. Sam vond het een hele leuke en spannende onderneming. Hopelijk blijft hij zo semi-positief tegenover tandartsbezoekjes staan.
Afgelopen week is Sammie niet in goede doen. Het avondeten gaat niet (helemaal) op, snoepjes en koekjes pikken is niet interessant meer. Z’n bananen verdwijnen slechts voor de helft in zijn mond. De voortekenen waren er al even, maar we weten het nu echt zeker: Sam had koorts.
Zaterdagavond gaf de thermometer 39 graden aan. Zondagochtend was dit gelukkig al weer gedaald naar 37.5 graden, maar ondanks dat de temperatuur gedaald was, was het humeur van Sam nog niet echt verbeterd. Ongelooflijk aanhankelijk en bij iedere tegen(?)slag begon hij uitbundig te snotteren.
Vandaag is alles weer beter. Zijn hoofd voelt niet warm meer en ook z’n humeur is bijgedraaid. Hij is nog wel vermoeid, maar gelukkig niet zo grieperig meer als voorheen. Nog even uitzieken en dan kan Sam er weer volledig tegenaan.
