Marjolein liep al geruime tijd met de wens rond en afgelopen week hebben we het uiteindelijk gedaan: we hebben een bolderkar gekocht!
Geen nieuwe, maar een mooie tweedehandse. In lekkere fleurige kleuren en voorzien van mooie luchtbanden. Ook heeft de vorige eigenaar een mooie uitbreiding aan de bolderkar gemaakt, waarin je een hoop spullen kunt stoppen. Makkelijk als we op stap gaan want dan kan daar al het kinderbaggagespul in.
En Sam en Daan? Die maakt het niets uit hoe dat dat ding eruit ziet. Rijden in een bolderkar is gewoon GAAF!
Sam heeft afgelopen weekend een mooi kunstwerk gemaakt voor oma Roos. In het filmpje hieronder is te zien hoe de meester te werk is gegaan…. met een beetje hulp van pa en ma uiteraard
Daan is afgelopen woensdag weer op keuring geweest. Alles was goed en er waren verder geen op- en aanmerkingen. Hij heeft verder weer een tweetal prikken gehad:
BMR: vaccin tegen Bof, Mazelen en Rodehond
Men C: vaccin tegen Meningokokken C
Van het eerste vaccin kon Daan meteen last krijgen. De tweede kon binnen vijf tot tien dagen zorgen voor bijverschijnselen. Tot op heden is het beperkt gebleven tot wat verminderde eetlust en een verhoogde vermoeidheid. Nog wat meetgegevens voor de statistieken:
Er is op de server waar deze site staat het een en ander gewijzigd in de afgelopen weken. Daardoor (en om andere redenen) is het niet meer mogelijk gebleken het fotoalbum te activeren. Ik ben er druk mee bezig om het boeltje weer op rolletjes te krijgen, maar het werkt nu dus even niet.
Afgelopen vrijdag zijn we benaderd door de eigenaren van Mickey. Mickey is bij hun zaterdagmiddag uit de buitenvoilère ontsnapt en uiteindelijk dus zondagochtend tegen onze achterruit aangevlogen.
Zaterdagochtend zijn ze langsgekomen om te kijken of Mickey inderdaad wel hun vogel was. Maar aangezien zij in de Poolster wonen en de tijden waarop de vogel vermist raakte en gevonden werd wel heel erg dicht bij elkaar liggen, kon het bijna niet anders dan dat dit hun vogel was.
Zeer blij met het terugvinden van hun vogeltje (10 jaar oud), werden wij ‘beloond’ met een mooie bos bloemen en de mededeling dat we gebeld worden als ze weer een nestje hebben. En dan mogen we een klein Agapornisje uit komen zoeken.
In ieder geval zijn wij heel erg blij dat deze mensen hun geliefde vogel weer terug hebben.
Heden ochtend is er een (tijdelijk) nieuwe inwoner verschenen in de Mercurius. Na een doffe knal gehoord te hebben, keken we naar buiten en wie troffen we daar aan? Juist ja, ‘onze’ Mickey:
Mickey behoort tot de agapornis personatus, ofwel een zwartmasker dwergpapegaai. Waarschijnlijk heeft hij de gehele nacht rondgezworven om uiteindelijk tegen onze achterruit tot rust te komen. Hij lag plat op zijn buik met zijn vleugeltje uitgespreid op de grond. Marco heeft hem opgepakt en het viel meteen al op dat Mickey niet agressief ging happen. Gelukkig maar, want papegaaien kunnen nu eenmaal flinke schade aanrichten met een hapje.
Gelukkig was er in de Poolster nog een vogelkooi, dus voor Mickey was er al snel behuizing geregeld. Na een tijdje ‘kat uit de boom kijken’ en acclimatiseren voelt Mickey zich al aardig thuis hier. Hij roept regelmatig naar Rico en Jerry. Ook heeft hij al even geslapen en veel gegeten en gedronken. Al met al een leuke (tijdelijke) aanwinst.
We hebben de instanties ingelicht over het feit dat we Mickey gevonden hebben. Wellicht mag hij terug naar zijn baasjes en anders hebben wij er een huisgenootje bij.
En ziedaar! Een paar dagen na zijn eerste verjaardag heeft Daan een aantal meters gelopen. Alsof het hem totaal geen moeite kostte en met een blik van “ik kon dit eigenlijk twee maanden geleden ook al” heeft hij al een aantal malen de kamer rondgestruind. Uiteraard was de camera ook ter plaatse:
Wat vliegt de tijd toch weer voorbij. Het is alweer een jaar geleden, dat er drie mensen een geheimpje hadden. Pa, ma en tante Jolanda. Nooit gedacht dat ons geheimpje uit zou groeien tot zo’n leuk kereltje.
Vrijdag was het dus zover en mocht Sam voor het eerst naar school. De hele week had Sam al lopen ‘zeuren’ over dat hij naar school wilde. Eindelijk konden we hem dus blij maken. En dat hebben we geweten….Toen we om 13.30u het lokaal binnengingen, gooide Sam meteen zijn jas uit en rende naar het speelgoed. Totaal geen aandacht meer voor pa en ma. Wij hebben nog wat uitleg gekregen en wat formuliertjes om in te vullen en zijn tegen twee uur richting huis gegaan.
Niet dat we verwacht hadden dat Sam in huilen uit zou barsten, maar een zwaaitje was toch leuk geweest. Sam’s reactie op ons vertrek was meer van “Ja, doei!”, terwijl hij niet in onze richting keek.
Om 15.30u mocht Sam weer opgehaald worden, dus wij stonden netjes op tijd klaar bij de buitendeur. De deur ging open en een aantal kinderen kwamen richting (groot)ouder gestormd, blij om naar huis te gaan. Eenmaal binnen kregen de rest van de ouders de nodige aandacht van hun kroost. Sam had echter helemaal geen aandacht voor zijn pa en ma en wilde alleen maar spelen.
Nadat we hem uiteindelijk toch in zijn jas hadden gehesen, konden we richting huis gaan. Maar niet voordat Sam een traktatie mocht ontvangen van Dennis, die zondag zijn derde verjaardag ging vieren. Na een lieve ‘gefeliciteerd Dennis’ kreeg Sam een bekertje met snoepjes erin en trots als een pauw liep hij daarmee naar buiten.
Sindsdien heeft Sam alleen nog maar zin om naar school te gaan. Een heel goed teken dat hij het fantastisch heeft gevonden. Ook volgens zijn juffrouwen had Sam zich voorbeeldig gedragen. Hopelijk blijft dit zo!
Marjolein liep al geruime tijd met de wens rond en afgelopen week hebben we het uiteindelijk gedaan: we hebben een bolderkar gekocht!
Geen nieuwe, maar een mooie tweedehandse. In lekkere fleurige kleuren en voorzien van mooie luchtbanden. Ook heeft de vorige eigenaar een mooie uitbreiding aan de bolderkar gemaakt, waarin je een hoop spullen kunt stoppen. Makkelijk als we op stap gaan want dan kan daar al het kinderbaggagespul in.
Vrijdag was het dus zover en mocht Sam voor het eerst naar school. De hele week had Sam al lopen ‘zeuren’ over dat hij naar school wilde. Eindelijk konden we hem dus blij maken. En dat hebben we geweten….Toen we om 13.30u het lokaal binnengingen, gooide Sam meteen zijn jas uit en rende naar het speelgoed. Totaal geen aandacht meer voor pa en ma. Wij hebben nog wat uitleg gekregen en wat formuliertjes om in te vullen en zijn tegen twee uur richting huis gegaan.
Niet dat we verwacht hadden dat Sam in huilen uit zou barsten, maar een zwaaitje was toch leuk geweest. Sam’s reactie op ons vertrek was meer van “Ja, doei!”, terwijl hij niet in onze richting keek.
Nadat we hem uiteindelijk toch in zijn jas hadden gehesen, konden we richting huis gaan. Maar niet voordat Sam een traktatie mocht ontvangen van Dennis, die zondag zijn derde verjaardag ging vieren. Na een lieve ‘gefeliciteerd Dennis’ kreeg Sam een bekertje met snoepjes erin en trots als een pauw liep hij daarmee naar buiten.
