Ditjes en datjes uit de Mercurius
En ziedaar! Een paar dagen na zijn eerste verjaardag heeft Daan een aantal meters gelopen. Alsof het hem totaal geen moeite kostte en met een blik van “ik kon dit eigenlijk twee maanden geleden ook al” heeft hij al een aantal malen de kamer rondgestruind. Uiteraard was de camera ook ter plaatse:
Wat vliegt de tijd toch weer voorbij. Het is alweer een jaar geleden, dat er drie mensen een geheimpje hadden. Pa, ma en tante Jolanda. Nooit gedacht dat ons geheimpje uit zou groeien tot zo’n leuk kereltje.
Daan, namens al je ‘fans’:
Vrijdag was het dus zover en mocht Sam voor het eerst naar school. De hele week had Sam al lopen ‘zeuren’ over dat hij naar school wilde. Eindelijk konden we hem dus blij maken. En dat hebben we geweten….Toen we om 13.30u het lokaal binnengingen, gooide Sam meteen zijn jas uit en rende naar het speelgoed. Totaal geen aandacht meer voor pa en ma. Wij hebben nog wat uitleg gekregen en wat formuliertjes om in te vullen en zijn tegen twee uur richting huis gegaan.
Niet dat we verwacht hadden dat Sam in huilen uit zou barsten, maar een zwaaitje was toch leuk geweest. Sam’s reactie op ons vertrek was meer van “Ja, doei!”, terwijl hij niet in onze richting keek.
Om 15.30u mocht Sam weer opgehaald worden, dus wij stonden netjes op tijd klaar bij de buitendeur. De deur ging open en een aantal kinderen kwamen richting (groot)ouder gestormd, blij om naar huis te gaan. Eenmaal binnen kregen de rest van de ouders de nodige aandacht van hun kroost. Sam had echter helemaal geen aandacht voor zijn pa en ma en wilde alleen maar spelen.
Nadat we hem uiteindelijk toch in zijn jas hadden gehesen, konden we richting huis gaan. Maar niet voordat Sam een traktatie mocht ontvangen van Dennis, die zondag zijn derde verjaardag ging vieren. Na een lieve ‘gefeliciteerd Dennis’ kreeg Sam een bekertje met snoepjes erin en trots als een pauw liep hij daarmee naar buiten.
Sindsdien heeft Sam alleen nog maar zin om naar school te gaan. Een heel goed teken dat hij het fantastisch heeft gevonden. Ook volgens zijn juffrouwen had Sam zich voorbeeldig gedragen. Hopelijk blijft dit zo!
Dit jaar moest Sam er weer aan geloven en voor Daan was het de eerste keer: 
carnaval. Waar Sam het vorig jaar nog wel kon waarderen, moest hij dit jaar niets hebben van al dat verkleden. Zeker met de optocht weigerde hij een mooi pak aan te trekken. Daan daarentegen vond het allemaal wel best en voelde zich prima thuis tussen al het andere verkleedde volk. Waar Daan bij de optocht alles heel mooi en interessant vond, had Sam meer de aandacht voor snoepjes en tractoren. Aan het eind was hij zelfs zo moe dat hij in de buggy lag te slapen.
De volgende dag mochten ze allebei weer hun carnavalspak aan en Sam
was zowaar iets gewilliger. Als een echte indiaan heeft hij de hele dag rondgelopen. We mochten zelfs nog een leuke fotoserie maken van beide heren. Morgen is er nog de kinderoptocht en daar mogen ze samen met Marjolein naar toe. Afwachten maar of ze verkleed of niet willen….
Er zijn ook weer een hoop foto’s gemaakt. Daarvoor mag je in het fotoalbum kijken.
… toen was het ook carnavals zaterdag en toevallig ook nog eens de 17e februari. En laat dat nou dé dag zijn dat er in café De Pub een liefde opbloeide tussen twee mensen. Wie? Tja, dat moge duidelijk zijn natuurlijk ;).
Met carnaval draait veel om het cijfer 11, zijnde het zottengetal, het priemgetal na de perfecte ronde 10. Het officiële carnavalsseizoen begint op de 11e van de 11e om 11:11u. En dan is er nog de raad van 11. De 11 heeft dus een speciale betekenis. Niet alleen voor carnaval, maar ook voor ons.
Dat wij elkaar exact 11 jaar geleden hebben leren kennen op tevens een carnavalszaterdag, dat moet wel het lot zijn. Toeval bestaat niet, hahaha. En laat het nou ook nog eens in de toekomst iedere 11 jaar zaterdag 17 februari zijn. Helaas niet iedere 11 jaar een carnavalszaterdag, maar het gegeven op zich is al leuk genoeg.
Het schijnt dat er inlogproblemen opgetreden zijn. Heb je hier ook last van, stuur dan even een mailtje of reageer via de contact-pagina.
De heertjes zijn afgelopen week lekker met z’n tweetjes in bad gegaan. Voor Marjolein wel net zo gemakkelijk, die twee badsessies in een. Samen spelen is vooral voor Daan erg leuk, je ziet ook zijn enthousiasme. Sams zijn reactie daarentegen is zoals altijd wanneer Daan druk om hem heen aan het bewegen is…. een heerlijk ongeinteresseerde “nie meer leuk”.
Ach, zolang anderen het maar wel leuk vinden, toch?
Althans, dat is wat wij Sam iedere keer weer wijs proberen te maken. Maar vanavond had Sam iets anders in gedachten. Wij zaten beneden TV te kijken en hoorden wat gestommel boven. Maar eigenlijk hoorden we niets raars en na enkele tellen was het ‘rumoer’ over. Toen Marjolein uiteindelijk boven kwam, zagen we waar het gestommel vandaan kwam:
Na even goed erom gelachen te hebben, hebben we Sam richting zijn echte eigen bed vervoerd. Daar is hij netjes verder gegaan met slapen.
Afgelopen woensdag (de 10e) was het weer zover en mocht Daan voor de keuring naar het consultatiebureau. Er zijn niet veel bijzonderheden te melden, alleen dan dat Daan niet zo hard gegroeid is in kilogrammen en centimeters. Dit komt omdat hij al een tijdje niet meer zoveel borstvoeding kreeg als voorheen en sinds deze week zelfs geen borstvoeding meer. En dan groeien kinderen ineens niet meer zo hard. Kwaad kan het verder uiteraard niet. Verder was alles prima met Daan.
Nog wat gegevens voor de statistieken:
Sam heeft gisteren een uitnodiging gehad voor de voorschool, wat vroeger ook wel de peuterspeelzaal genoemd werd:
Hoi,
Leuk hoor, dat je bij ons op voorschool De Hobbit komt spelen, Sam.
Je bent samen met je mama en papa van harte welkom op vrijdag 2 maart om 13.30 uur.
Tot gauw!
Groetjes van Ingrid en Hennie
Wij - en hopelijk ook Sam - kunnen niet wachten tot de tweede.
www.vandermade.org is powered by WordPress 2.3.2 and Unnamed 1.217 by Xu Yiyang
Entries (RSS) and Comments (RSS)
